Activiteiten 2010

Introductie

Op deze pagina vindt u de activiteiten die geweest zijn in 2010. Voor de activiteiten van 2009 gaat naar2009


Precisie Landen

Door onze voorzitter - Zondag 31 oktober begon met regen en een zeer laaghangende bewolking. Geen dag dus om aan precisielanden te denken. Gaandeweg klaarde het weer na 11.30 langzaam op en kregen de deelnemers meer hoop dat het precisielanden toch nog kon doorgaan. Helaas te laat voor de aangemelde vliegers van andere clubs begonnen we met het landen. Uiterste concentratie en alle theorie ophalend uit de grijze hersencellen resulteerde in prachtige landingen. hle landingZelfs de zon brak door en de wind ging, na eerst nog wat wispelturig heen en weer gedraaid te hebben, uiteindelijk helemaal liggen. Het werd zelfs warm in de zon. Er werden 18 deelnemers geteld die ieder drie pogingen deden om in het juiste vak met de hoofdwielen de grond te raken. De laatste deelnemer voltooide zijn derde landing net voor sunset. Bij het bekendmaken van de resultaten moest ondergetekenden met zijn billen bloot vanwege het feit dat het gebruikte formulier een waarderingsfout bevatte en er dus een aanpassing in de telling plaats vond. Onmiddellijk kwam er bezwaar van de gedupeerden, maar deze bezwaren konden niet in behandeling worden genomen omdat de telling zoals die werd ook in de mail stond. Ik hoefde verder niet meer met mijn billen bloot; hier was geen enkele belangstelling voor!

Deelnemers en organisatie kunnen terugkijken op een inspannende en vermoeiende dag die werd afgesloten met grote bieren en andere dranken aan de bar.

De uitslag van de precisielandingen is:

Plaats Naam
1e Gedeeld - Herman Sterken, Paul van Riet
2e Gedeeld - Rob van Deemter, Wim Klunnen (beiden met instrukteur)
3e Ted Volkeri
4e Edwin
5e Gedeeld - Ted van Dam, Jaap-Willem Eikenduin
6e Rob van Deemter (solo)
7e Gedeeld - Gommert Bonte, Fred van Norden
8e Gedeeld - Nieko Poll, Stan Jesmiatka
9e Reggie den Os
10e Wim Klunnen (solo)

Mossel Fly In 2010

overizicht landingsbaan

Het was matig weer de week ervoor, het was slecht weer de week erna, maar op 21 augustus was het geweldig (vlieg)weer. Het is de jaarlijkse MOSSEL FLY IN bij Aero Club Zeeland. De ideale gelegenheid om weer eens een tochtje te maken, Zeeland ontdekken en een portie mosselen eten bij de Aeroclub.

Zo'n 42 vliegtuigen uit Lydd, Stadtlohn, Grimbergen en alle hoeken van Nederland brachten een bezoek aan de Aeroclub op Zeeland Airport.

terras

Net als vorig jaar kon men kiezen uit gekookte en gewokte mosselen, met natuurlijke bijbehorende garnituren. In totaal is door de aanwezige gasten ca 90 kg mosselen weggewerkt. De muziek werd dit jaar op geweldige wijze verzorgd door de band SILK.

Clubvlucht 2010

-Over Bonnen, Holds, en Special VFR; een Argeloze Afrikaan in het Europese Luchtruim-

Door Aat - Wat bezielt iemand die de laatste twintig jaar alleen maar in Afrika vloog, en aan dat continent zijn hart heeft verpand, om zich in te schrijven voor een clubvlucht door noordwest Europa? Een korte inleiding ter verduidelijking. Ik werd eind 2004 lid van de club, uit een vaag soort solidariteit denk ik, omdat het Ted was die me in m'n tweede vaderland Tanzania inwijdde in de vele geheimen van het vliegen met een Kitfox. Je weet wel, zo'n eigenbouwtje uit een grote kist, met een ouderwets staartwiel, die bij de landing toch iets anders reageert dan de Kitfox folder -'classic aeroplane behaviour, nothing a few hours of dual won't teach you'- je wil doen geloven. Daar kwam, naast het kunnen landen van een bijterige tail dragger, een vriendschappelijke relatie uit voort. Toen eind 2004 mijn contract in Tanzania na 25 jaar ophield, en terugkeer naar de Lage Landen -voor een poosje althans- onontkoombaar bleek, vond ik dat ik een serieuze poging moest doen om ook van Ted's vliegomgeving deel te gaan uitmaken. Dat we daarbij af en toe een rondje draaien in de Zijne, om het unieke touch-down gevoel van 600 pond doek en dunne buisjes bij een gemene dwarswind niet kwijt te raken, is daarbij mooi meegenomen. Maar een clubmens ben ik nooit geweest, en om echt in Europa te gaan rondvliegen stond niet bovenaan de agenda. De afstand Oegstgeest-Zierikzee helpt daarbij ook niet altijd mee. Echter, nieuwsgierigheid, en het verlangen de aardige mensen achter al die voornamen aan de Arnemuidense bar eens wat beter te leren kennen, overwonnen, en dus schreef ik me in. Gaandeweg vielen er wat inschrijvers af, maar beloofd is beloofd, dus alle mogelijke smoesjes aan de kant, en ik bleef. Ook wel leuk, zomaar toegevoegd te worden aan iemand die ik nog niet kende, Rudi in dit geval. Als dat maar goed gaat! Vier dagen op elkaar te zitten letten, en daarbij ook nog even en passant je de fijne kneepjes van het Europese luchtverkeerssysteem eigen maken; een hele uitdaging. De voorbereiding verliep vlot, niet in de laatste plaats omdat Rudi die al perfect had gedaan, zodat er bij vertrek nog slechts ingestapt en gestart behoefde te worden. Nog heel even iets over vliegen bij ons 'thuis' in Afrika, voor het contrast. Ik vlieg er altijd met mooi weer. Ik schat dat er van de 365 dagen van het jaar zo'n 300 stralend VFR zijn, met onbeperkt zicht. En als het eens tegenzit, dan is het zulk beestenweer dat elke gedachte aan vliegen je bij de aanblik van 40.000 voet hoge cumulus direct wordt ontnomen. Ik heb er misschien tien dagen meegemaakt die echt helemaal onvliegbaar waren, zo'n land is het. De dichtstbijzijnde controller zit op 40km afstand op Kilimanjaro International Airport (4 internationale vluchten per dag, schat ik), en de radar werkt daar meestal niet. Het hele land, 26x Nederland, kent twee VOR's, en vijf controletorens waar meestal iemand inzit. Vrijheid, blijheid dus. En je helemaal wijden aan het vliegen zelf, want dat kan er, met onduidelijke airstrips, zeer hoge bergen een een landschap dat qua noodlandingsmogelijkheden net zo goed een oceaan zou kunnen zijn, best wel uitdagend zijn. En hot and high natuurlijk: we beginnen er op zo'n 3000 voet en toen we, op ons eerste tochtje samen, ongemerkt naar de 9000 toe kropen kreeg Ted het toch wel een tikkie koud aan z'n rechterbeen. Dit alles ter illustratie van mijn verwachting dat controllers, regeltjes, frequentiewisselingen en de vele, vele speciale zones onderweg wel eens aanzienlijk uitdagender zouden kunnen zijn dan het vliegen zelf. Dat bleek aardig uit te komen. PH-HLI is de laatste versie van wat Cessna ooit, in de vijftiger jaren, als een 'flying car' aanduidde en, nadat men het staartwiel door een neuswiel had vervangen, van het uitnodigende marketingpredikaat 'land-o-matic' voorzag. Voeg daarbij een stel comfortabele lederen clubfauteuils -thuis in 5H-WKF zit ik in een gemeen polyester schaaltje-, een heuse autopilot die, naarmate de tocht vorderde, steeds vaker werd ingeschakeld, en het beeld van de weluitgeruste equipe Rudi-Aat is compleet.

Om op de ontwikkelingen vooruit te lopen, we hebben van de eerste tot de laatste dag constructief verstoppertje gespeeld met wegtrekkende depressies, frontjes die onschuldiger bleken dan ze eerst leken, lage wolken die toch gaandeweg optrokken en meer van dat soort zaken. Grappig trouwens dat het alternatief: naar Corsica als het in het noorden dicht zou zitten, helemaal niet haalbaar bleek te zijn: beestenweer daar! Zonder geluk vaart niemand wel. Goed, instappen en wegwezen, met een dik uur vertraging vanwege lage wolken boven het Zeeuwse. Ik mocht het eerste stuk, naar Texel, en daarna hebben we elkaar, zoals het hoort, steeds afgelost. Wangerooge, onze tweede bestemming, was gesloten vanwege de lunch (!) of zoiets; ik kan me niet voorstellen waarom je anders op zondagmiddag op de Wadden de tent dichtgooit. Nordeney bleek een aangenaam alternatief, met een fatsoenlijke baan, en een gutburgerliche Stube ernaast, waar voorspelbaar maar prettig geluncht kon worden. Daarna -nooit echt gerealiseerd hoe uitgestrekt die Wadden eigenlijk zijn- naar Herning in Denemarken.

parking

Zonnig, winderig, en vooral noordelijk koud. Het hotel bleek slechts een efficiënte slaapgelegenheid te zijn, maar het eerste voltallige avondeten in een al even efficiënte eettent was het eerste voorproefje van de zich gestaag ontwikkelende kameraadschap, en van de verhalen natuurlijk. Zoals van de Robin, die ergens in Duitsland moest tanken en daarbij eerst op een paar 737's moest wachten. Dat heb je, als je met je tijd meegaat. De volgende dag werd het menens. Eerst wilde het met de communicatie tussen PH-HLI en de de toren van Karup niet echt vlotten (anderen hoorden ons wel, maar de toren niet, dit zou zich verderop nog een paar keer voordoen), daarna oversteken naar Zweden, en landen in Göteborg Säve airport.

zweden

So far so good, tot ondergetekende zijn departure clearance in Göteborg uitlegde als een vrijbrief om vast maar achter de HLE op te lijnen. Afrikaanse achteloosheden die er, net als mijn vertellende non-standard communicatie, maar moeilijk uit te krijgen zijn.... Dezelfde zangerig klinkende Zweedse controller die ons binnenpraatte die nu net zo vriendelijk zangerig, maar toch, meedeelde dat dit soort gedrag niet ongerapporteerd kon blijven. Oef, het drukte m'n stemming een tikje, totdat een ongeplande landing in Västerås (nee, dit wordt héél anders uitgesproken!) vanwege dichttrekkend weer in Stockholm de aandacht van deze tere kwestie afleidde. En al helemaal toen we, wat me in m'n hele carrière precies één keer eerder was overkomen, in Stockholm in een heuse hold werden gestopt, bij nadering van het zeer bezige nationale vliegveld Bromma. Hoe vlieg je zo'n rotding nu ook weer volgens het boekje in, en waarom laten ze ons in vredesnaam rechtsom, in plaats van als gepubliceerd linksom vliegen? Zweedse raadselen, waar ik het antwoord nog steeds niet op heb, en wel nooit zal krijgen. Na vier (of waren het er vijf, Rudi?) rondjes waarbij we ons inmiddels vergeten waanden, mochten we als de bliksem naar binnen. 'Expedite your approach' heet dat dan, dus niks geen mooie circuitjes, maar gewoon een sierlijke boog naar binnen, en boven de drempel maar eens kijken hoe we de gang eruit halen. Niet moeilijk met een paar km. rimpelloos beton voor je.

kaartlezen

Klantvriendelijkheid troef overigens, daar in Bromma, waar de brandweerauto met een paar aardige jongens erin je van en naar het stationsgebouw brengt, en waar de landingsgelden nog altijd die van een Nederlands grasbaantje niet te boven gaan. De geplande dag Stockholm schoot er helaas bij in, want een snel naderende depressie maakte dat we ons de volgende dag als de bliksem naar Kopenhagen moesten begeven, om het daar allemaal uit te zitten Maar de klassieke hotelboot in de prachtige binnenhaven, met uitzicht op het stadhuis, mocht er zijn, en de terugvlucht langs de duizenden eilandjes aan de Zweedse oostkust, aanvankelijk met onbeperkt zicht, ook. Ook anderen dan deze vrijgevochten Afrikaan kwamen hier in aanraking met de Zweedse luchtvaartwetgeving, toen drie onzer op de bon geslingerd werden wegens een foute hoogte, ergens in de Stockholm Bromma control zone. Het schept een band, en nu maar zien of we er ooit nog wat van horen.....

Op het volgende traject kwam het duo Rudi - Aat, door een feilloos werkende autopilot ondersteund, zowaar tot dieper gaande bespiegelingen dan 'wat zei 'ie nou precies', 'heb je het veld al', 'zijn we die of die restriction al voorbij', en 'wat loopt ze lekker hè'. Meer zoiets als 'hier doe je het per slot allemaal voor' en dan nog wat verder de diepte in. Een interessante ontdekkingstocht naar nieuwe relaties op hogere leeftijd; het kan op je 63ste nog best, blijkt dus. De laatste loodjes tot bestemming Roskilde, zijnde -alweer- een ietwat overbelaste zuid-Zweedse dame in een onuitsprekelijke toren die ons 20 minuten liet wachten alvorens we dachten dat we haar gebied binnen mochten (maar tot op heden weten we nog niet zeker of ze ons nu echt opgemerkt had....). In Kopenhagen, op een half taxi-uurtje van Roskilde, logeerden we in een, laten we maar zeggen, 'sociaal gevarieerde' buurt achter het station waar voor de verandering de Scandinavische perfectie nu eens niet vanaf straalden, en waar we er fijntjes aan werden herinnerd dat er ook in Denemarken medeburgers zijn die zich geen 5 dagen per gehuurde Cessna kunnen veroorloven.

kopenhagen

De volgende dag is me vooral door plenzende regen, Deense kroonjuwelen, een klamme toeristenbus, ernstig lekkende schoenen, en een voortijdige terugkeer naar het hotel bijgebleven. Op 'Hoek van Holland' in Roskilde (term van de controller bij het parkeren) stonden onze trouwe beestjes zich ondertussen te verbijten in de regen, af en toe aan hun touwen rukkend in de kille zuidwester, die er ook hier wat van kan. Slotdiner in Restaurant Bosnia-Herzegovina tegenover Tivoli, met toespraken, een prettig glas, en veel kameraderie, iets waar je het nadrukkelijk óók voor doet. En toen zat het er weer op, en werden we op de laatste dag nog even vergast op wat de Roskilde tower droogjes 'special VFR' noemde, maar wat in gewone mensentaal betekende dat je het Cessna'tje tussen een zeer rafelig zeshonderd of zo voet wolkendek en de typisch Deense windmolens, waarvan de hoogste meer dan 300 voet de loodgrijze hemel in wentelen, heen moet laveren. Nergens ter wereld komen meer, en grotere, windmolens voor dan in Denemarken. Heel onderhoudend allemaal, en bekroond door de torens van de hangbrug over de Grote Belt, die zeer prominent met hun achthonderdzoveel voet op de kaart staan, en bij het langsvliegen dan ook heel erg groot blijken te zijn.

groepsfoto

Nog even landen in Papenburg, een lastig vindbaar en zeer huiselijk asfalt baantje vlakbij de Nederlandse grens waar je voor € 5,-- landt en voor weinig meer een eenvoudige doch voedzame maaltijd nuttigt, en we gaan weer op huis aan. De toren van IJsselstein, op een klein kilometertje gepasseerd, bewijst maar weer eens hoe laag we in deze streken eigenlijk vliegen.

De moraal van dit verhaal? Had ik eerder moeten doen! Veel van geleerd, vooral hoe je je in een strak gereguleerde vliegomgeving te gedragen hebt. Dank Rudi voor het prettige en tolerante gezelschap en de prima voorbereiding, dank aan Fred, Jaap-Willem, en Leo voor alle onzichtbare voorwerk, dat ertoe leidde dat we overal een gespreid bedje vonden en ons helemaal aan vliegen konden wijden. Dank alle anderen voor de kameraadschap. Ik doe volgend jaar, als Bruin het trekken kan, weer mee. Da's makkelijk gezegd, want ik heb de rekening van deze nog niet gezien, haha...... Maar, per slot, onder Heren spreekt men niet over de prijs!


Precisie Landen

Van onze secretaris -De traditionele "oefening" Precisie Landen heeft de tongen weer aardig losgemaakt. Enno zette de toon met 2 perfecte landingen en 1 net voorbij het doelgebied en was er eigenlijk van overtuigd dat hij de winnaar zou zijn. DoellandenDat heeft ook even geduurd want de deelnemers na hem maakten wat meer "foutjes" en sprokkelden dus wat meer strafpunten bij elkaar. Zo niet Herman. Hij liet met een drietal perfecte (nou ja.....) landingen zien dat het wel degelijk foutloos kon. Reden te meer voor onze instructeur Hans om te tonen dat ook hij het in de vingers heeft. Hij bracht nog wel even naar voren dat hij eigenlijk van alle leden de minste vlieguren heeft, (ook al zit hij méér uren in de lucht dan menigeen van onze leden) maar dat zij hem vergeven.