Verslag Clubvlucht 2011 - 29 mei - 3 juni
Voorbereiding
De clubvlucht begon met een tweetal voorbereidingsbijeenkomsten in het clubgebouw van de ACZ op 5 april en 10 mei. Dit leverde een leuke trip op rond de Alpen via Duitsland, Oostenrijk, Slovenië (evt Hongarije), Kroatië, Italië, Monaco, Frankrijk en België terug naar Nederland. Als alternatieve vlucht hadden we (vrijwel onvoorbereid) Engeland en Ierland achter de hand.
De kisten werden ingedeeld: PH-HLI (C172) Leo en Fred, PH-HLR (DR400) Rob en Peter, PH-HLE (C152) Carlo en Paul, PH-CMK (C206) Cees en Jaap-Willem, PH-CJO (TB20) Hans en Robert, PH-SSZ (DR400) Coen en Aat en de PH-SKJ (C172) Bob en Steven.
De nodige kaarten en tripkits werden besteld voor de betreffende gebieden. Hulpattributen zoals zwemvesten en grondankers werende verzameld.
Dag 1: zondag 29 mei:
Route dag 1: Midden Zeeland (EHMZ) – Trafficport Venlo – Reichelsheim (EDFB) – Herzogenaurach (EDQH) – Salzburg (LOWS). De SKJ en HLE doen Venlo niet aan. SKJ gaat direct naar EDFB en de HLE maakt ivm een fuelstop een tussenlanding in Dahlemer Binz (EDKV).
Het was flink bewolkt, maar de vooruitzichten waren geweldig, wat later ook uitkwam. De tocht over België had redelijk wat overcast. Langzaam komt de grond omhoog en de wolken dus dichterbij. Maar bij Duitsland trekt de lucht open en wordt het een heerlijke dag. Reichelsheim is een leuk veldje, met bruggetjes waar je met je vliegtuig overheen moet taxien, met een extra dot gas. Hier wordt getankt en geluncht “mit brot und wurst”. Heerlijk zonnen op het terras. Veel te veel tijd verknoeid dus. Verder vliegen naar Herzogenaurach (EDQH), onder de rook (en CTR) van Nurnberg, een veld verborgen achter een bos. Pas op het laatste moment te zien, als je er al bijna boven vliegt.
Snel even een wc stop, wat drinken vluchtplan naar Salzburg filen bij Amsterdam en weer verder. De vlucht naar Salzburg (LOWS) is prachtig, de omringende bergen worden steeds hoger en na een wat zigzaggen door de “heuvels” en drietal `holdings west of the field` landen we met een staalblauwe hemel tussen besneeuwde bergtoppen. Het is een plaatje. Netjes holden op de intersection en bij exit 2 worden we opgevangen door een Follow me car, de marchaller zwaait ons met zijn stokjes netjes op onze plek. Extra luxe is dat we niet langs de benzinepomp hoeven, maar dat de brandstofwagen langs komt rijden. Een bus brengt ons naar de hal vanwaar we met taxi´s naar het Austrotel in Salzburg centrum gaan. Van de geplande visite aan het Red Bull museum kwam niets meer. Wel van terrasbezoek in de stad en aansluitend diner in een restaurant.
Dag 2: Maandag 30 mei:
Route dag 2: Salzburg (LOWS) – Wiener Neustad Ost (LOAN) – Zagreb (LDZA) – Padova (LIPU)
De taxi´s brengen ons naar het veld, waar het weer zo mogelijk nog mooier is. Een deel van de kisten nemen een wat zuidelijke route langs de Alpen terwijl de anderen en wat meer directere route nemen, en dus hoger, naar LOAN. De route is adembenemend, mooie groende dalen met meertjes en rivieren met daarachter besneeuwde bergtoppen. Na enig zoekwerk vinden iedereen Wiener Neustadt. De aanvliegroute naar het veld is wat lastig. Het veld ligt nml tegen een militair veld. Aanvliegroute is via de Pulverturm, maar dat blijkt niet voor iedereen even duidelijk, maar Wien Info begeleid iedereen netjes naar het veld. Een zeer krappen aanvliegbocht van Wiener Neustadt Ost (LOAN) om buiten de CTR van Wiener Neustadt West te blijven. Landing tussen de Diamonds, waarvan de fabriek aldaar te vinden is. Tanken naast de fabriek bij een dame met net teveel lift, iets wat de club’s cameraman met zijn filmcamera niet is ontgaan. Geen tijd voor een bezoek aan het Diamond museum.
Na koffie en flightplan vliegt iedereen weer verder naar Zagreb (LDZA). Op de HLI en HLE na vliegen allen via Slovenie, waar ze begeleid werden door
een verkeersleider met een Russische tongval en een diepe, door wodka aangetaste, stem. De HLI en HLE gaan via Hongarije waar er wat discussie is tussen de
HLI, die voorop vliegt, en Budapest Info met betrekking to het juiste exit point van Hongarije en naar Kroatie. Na wat standby’s kan de HLI overgaan naar
Zagreb Info. De HLE volgt zonder discussie. Kroatië is behoorlijk bergachtig en soms moesten we tot flinke hoogten komen om bergkammen te slechten.
De meeste kisten kregen diverse Holding punten op waar enkele soms 15 minuten rondjes moesten draaien. 
Via Ludbreg(HLI & HLE) naar N Marof,
November 1 en Kasina naar het laatste holding punt, November 3, voor we naar final konden. Alhoewel de diverse Reporting Points op de Approach
kaart staan was het niet altijd even duidelijk voor iedereen deze te vinden tussen de diverse heuvels. Daarbij komt dat ze ook niet altijd
evengoed te verstaan waren. Was het bijvoorbeeld Crajanja, wat niet bestond op de kaart? Op final zie je dan wat Airliners wachten op de
holding totdat jij geland bent. Na touch down naar exit Charlie (muv de SKJ die perse exit Delta moest nemen en daardoor de nodige “expedites”
in de wacht gesleept heeft) waar wederom een follow me car ons netjes naar onze plek, een 737 plek naast Easyjet, bracht, aan beide zijden
op 30 m geflankeerd door andere PH collega´s. 
Ook hier kwamen ze langs met peut, waar iedereen dankbaar gebruik van maakten, en betaalden in
HRK, we weten nog steeds niet de koers van harken in euro´s. Mooie start van een Bombardier CL 415 bosbrandbestrijder.
Een zeer chique bus bracht ons naar de hal, waar we lunchten.
Het derde been van de dag voert ons over Slovenië naar Italië, ten noorden van Trieste langs en verder voor de Adriatische kust langs Bibione en Venetië tot aan Padova (LIPU). De route is wederom heel mooi. Gezien de bergen waar we overheen moeten vliegen we op grotere hoogte. Het uitzicht is geweldig. Sommige kisten vliegen direct langs Venetië, terwijl anderen over het vliegveld Marco Polo naar Padova vliegen. Ook dit vliegveld ligt wat verscholen waardoor je er bijna voorbij vliegt. Door allerlei verschillende routes duurt het even voordat we er allemaal zijn. Taxi´s brengen ons naar het Hotel Grand´Italia in Padua. Hier zijn 2 nachten gepland. De meesten tanken hier.
Dag 3: dinsdag 31 mei:
Rustdag. Prachtig weer, dus naar het station lopen (schuin tegenover het hotel) en trachten tickets te kopen bij een onwillige machine,
die direct 30 euro van Bob inslikt om niet meer terug te geven. Kunnen we terugclaimen bij de Ferroviae dello Stato (FS, de Italiaanse NS).
Ja ja, dat moet ik nog zien. De treinreis van 35 minuten voert ons naar Venetië, waar gids Gilberto in gebrekkig Engels ons iets tracht bij
te brengen van de Italiaanse cultuur. 
Halverwege het San Marcoplein worden de geruchten steeds sterker dat het weer gaat omslaan, en dat we
eigenlijk beter kunnen vertrekken om te zien hoever we kunnen komen richting Frankrijk. Vrijwel unaniem (Rob mopperde nog wat maar legde zich
neer bij de meerderheid) besluiten we de excursie af te breken, en spoeden we ons naar trein, hotel en vliegveld. Toch maar tanken, voor wie
het nog niet gedaan had, en met z´n allen de lucht in, richting Albenga (LIMG). Het eerste uur gaat goed. De HLI en CJO vliegen voorop en
komen in een buienwal terecht. Ze besluiten om uit te wijken naar Cremona (LILR), het dichtstbijzijnde veld, en vragen Milaan Info om de
andere kisten te waarschuwen. Hoewel niemand dit had voorbereid, landt ieder er veilig.
Na de landing blijkt dat de HLR motor problemen heeft wat Rob en Peter doet besluiten meteen naar een onderhoudsmonteur te gaan. Dat betekent een langer oponthoud voor de HLR. We nemen taxi´s naar een snel gevonden Ibis Hotel in Cremona. ´s Avonds dineren we in een leuke pastatent. Onderweg (20 min lopen) zien we een slang van een meter op heuphoogte in de perken langs kronkelen. Slechts zijn friemelend staartpuntje blijft achter. Op de terugweg friemelt het niet meer.
Dag 4: woensdag 1 juni:
Rotweer. De hele sfeer in de ploeg is er eentje, bezwangerd van negatieve ideeën. De TAFs vliegen ons om de oren en spreken elkaar continu tegen. Na consultatie van de Meteo op Milaan blijkt de prognose lang slecht. De mist in de Po vlakte is altijd hardnekkig. De equipes van de CJO, CMK en SSZ hebben andere verplichtingen thuis later in de week, de HLR blijft in reparatie dus besluiten deze crew’s de clubvlucht dankzij de weer prognose te verlaten en commercieel via Milaan het vliegtuig naar Nederland te nemen. De crews van HLI, SKJ en HLE blijven achter en nemen een dagje cultuursnuiven voor lief.
Fred, Paul en Bob gaan nog even via het vliegveld om wat spullen te halen en om de kisten verder voor het slechte weer te zekeren. Het vliegveld van Cremona is eigendom van de lokale vliegclub. Even overlegd of alle kisten mogen blijven staan. Is geen probleem. Vandaag wordt het Stradivariusdag, met een bezoek aan de binnenstad, het Stradivariusmuseum (waar geen Stradivariussen hangen, maar waar je kunt zien hoe die gemaakt worden) en het oude violenmuseum (waar Stradivariussen en Amati´s hangen). Het restaurantje van gisteren is gesloten. Geen slang meer gezien. Toevallig vandaag (21 juni) in het nieuws dat er een Stradivarius, de `Lady Blunt` is verkocht voor elf miljoen euro.
Dag 5: donderdag 2 juni:
Route dag 5: Cremona (LILR) – Cannes (LFMD)
Volgens de oorspronkelijke planning zou dit de laatste dag zijn, maar dat halen we niet. Ondanks de mist laten we ons in 2 taxi´s toch maar naar het veld brengen. Na enige tijd klaart het eventjes op en volgens onze Meteo vriend in Milaan hebben we een opklarings window van ca 1.5 uur, en weg zijn we, op weg naar Frankrijk. We kunnen netjes onder de squatered clouds richting Voghera vliegen. Daarna moeten we over de Apennijnen, klimmen dus naar 5000ft. We stijgen boven de bewolking uit die langzaam broken wordt. De HLI die voorop vliegt meldt “Middellandse Zee in zicht”, en al snel zien we het allemaal.
Verder volgden we de kust langs Albenga, Imperia, de Franse grens, en vervolgens dalen naar de VFR helikopter route op 500ft. Voorlangs Monaco, Monte Carlo.
Op 500ft heb je een geweldig uitzicht op al die mooie jachten voor de kust van Monte Carlo. Voor Nice en Antibes langs naar Cannes. Voor Cannes hing een regen bui,
met behulp van Nice Info en Special VFR richting het veld. Heel snel zagen we daar ineens het veld van Cannes (LFMD) Mandelieu . 
Mooie landing op long final op een
natte baan. Netjes wachten op toestemming tot taxiën naar de pomp. Een uur (en een fikse regenbui) later werden we opgehaald met een vip-busje vanaf de andere zijde van het veld.
We besluiten gezien het weer en de tijd te lunchen op het zeer chique vliegveld. Nog even checken of we vandaag nog door kunnen vliegen naar Valence. We kozen voor het
Hotel Campanilles op het vliegveld ( een taxi weigerde ons te vervoeren, te dichtbij). Het weer was inmiddels opgeklaard, en met een forse 25 graden en felle zon togen
we naar de stad Cannes om te flaneren langs de veel te grote boten. Carlo gaf uitleg over de scheepjes. Als afsluiting van deze enerverende dag genoten we een
uitgebreid diner op een terras in een heel smal straatje in de binnenstad van Cannes. Zeer geslaagd.
Dag 6: Vrijdag 3 juni:
Route dag 6: Cannes (LFMD) – Macon (LFLM) – Amiens (LFAY) – Midden Zeeland (EHMZ)
Cannes kent 2 mogelijkheden om weg te vliegen. Via de kust voor Marseille langs, maar daar hingen buien. Dus moesten we over de bergrug ten noordwesten van Cannes. Na een uurtje wachten klaarde de lucht daar op, en vertrokken we richting het noorden. Eigenlijk probleemloos via de heuvels ten noorden van Aix naar het Rhonedal gevlogen, waar de Mistral huishield. Even voor de Mont Ventoux kreeg de HLE het bericht van Marseille Info dat ze niet door of over de Mont Ventoux konden, waarna de HLE beantwoorde dat de Mont Ventoux in zicht was en er ten westen langs zou vliegen. Ten westen van Lyon langs, deels boven de squatered bewolking voor een landing op Macon (LFLM), waar men geen Engels sprak, zo werd ons door Lyon Info gewaarschuwd. Dat klopte, er was zelfs helemaal geen radio. We spraken elkaar naar binnen. Wel was er een gewillige jongen die ons alle 3 van Avgas voorzag. Wat olie bijvullen en doorgaan, want we hadden een lange weg voor de boeg.
Op weg naar Amiens (LFAY) via de route langs Chalons, Troyes en Soissons naar, waar de wind inmiddels tot stormachtig was toegenomen. De landingspogingen verliepen vrijwel allemaal volgens plan, alleen de HLE moest een `go around` uitvoeren in verband met een wat hoge approach en de drukke activiteit van girocopters, de tweede poging slaagde uitstekend. Tanken bij de aeroclub. Wat een shitveld. De dame aan de microfoon weigerde Engels te spreken (il vous faut tourner cent quatrevingts degrees, in plaats van even `backtracken` te zeggen). Ze had het recht om Frans te praten, hield ze vol. Ze gaf wel uitleg over het Australische oorlogskerkhof, dat vanaf de toren te zien was. En het restaurant was dicht. Dus na het filen van een flightplan hebben we onze laatste crackers in het gras vóór de toren liggen opeten, in een mager zonnetje.
Het laatste been, via St.Omer, onder de rook van Ostende door, via Breskens en Vlissingen naar Midden Zeeland (EHMZ). Daar werden we allen weer ontvangen door de aanwezige leden en instructeur. Drie kisten weer thuis en nog vier kisten in Cremona. De verdiende pilsjes smaakten uitstekend, afscheid genomen van de resterende crews, de clubvlucht was weer ten einde.
Een mooie afsluiting van een geweldige vlucht, waar we weer veel geleerd hebben. Gemiddeld 22 uur gevlogen.
ACZ - Juli 2011